Oh lief, zacht meisje: een triest verhaal

Hoe zeer ik ook lymfedrainage aanhang, dat het werkt is niet altijd vanzelfsprekend. Of nee, het werkt altijd, maar geeft wel eens niet het op dat moment door de paardenmens gewenste resultaat.

Zo is daar de prachtige merrie op een grote stal. Zij heeft tot een jaar of twee geleden hoog in de sport gelopen. Toen zij door een wondje op haar been chronisch oedeem ontwikkelde en kreupel werd, moest zij uit de sport en werd zij fokmerrie. Op het moment dat ik mijn behandeling startte, was de merrie net bevallen van haar eerste veulen en alweer drachtig van haar tweede.

Start

Na lange weken van telefonisch contact met de eigenaar van de stal, mocht ik me eindelijk op haar oedeembeen storten. Toen had ik al beter moeten weten. Alleen, ik wilde al zo lang, voelde me al zo lang aangetrokken tot die plek en toen ik haar zag, ook tot deze merrie. Op mijn vraag of er ook aan bepaalde voorwaarden kon worden voldaan, was het antwoord: nee. Ander voer was niet nodig, beweging kreeg ze volop, longeren met veulen erbij is niet te doen, gemmotherapie hmm nee en het was ook duidelijk dat men daar niet geloofde dat het been of de gallen ooit nog te herstellen waren. Er waren er al zo velen bij geweest, die het niet wisten en van wie behandeling ook niet hielp. Nee, en met zo een ongeloof in je, helpt er niet veel.

Ik heb steeds gezegd dat ik het wel weet. Dat is ook zo; lymfedrainage is zo een veelzijdige therapie, dat er altijd op enig punt verbetering ontstaat. Als er sprake is van oedeem of gallen, is lymfedrainage juist geïndiceerd. Bovendien is lymfedrainage vanuit epigenetisch oogpunt uitstekend te onderbouwen. Laat ik daar nou niet zo handig in zijn, in het anderen mondeling overtuigen van de epigenetische waarde van deze therapie.

Negeren

Op mijn eerste dag merkte ik meteen dat de merrie er niet zo veel zin in had. Ze was gefixeerd op de voerbakken, joeg haar veulen daar ook weg. Dat bleef ze doen tijdens de behandeling. Het was daarom nogal een gedoe om het juiste moment te vinden om bij haar op stal te komen. Ondertussen heb ik alle dagen van de week op een verschillend moment uitgekozen en haar weerstand werd alleen maar groter. Na een week draaide ze zich steevast weg. Wilde ik beginnen, dan ging ze zo staan dat ik niet bij haar kon komen, bijvoorbeeld met haar hoofd door de spijlen om te eten. Uiteindelijk ben ik om de dag gegaan in plaats van dagelijks, maar er trad geen verandering op, noch kon ik een lichtpuntje vinden voor een goed behandelmoment. Daarbij: haar been verbeterde niet. Hooguit zag ik direct na draineren iets meer vorm in het been komen. Dat beeld was dan zeer tijdelijk, want de mensen daar hebben geen verbetering gezien. De gallen op haar boeg werden iets zachter, dat wel. Dus toch ietsiepietsie voortuitgang.

Al met al heeft ze eenmaal, de tweede dag, vijf minuten gereageerd zoals een paard reageert dat zich openstelt en ontspant, en dat was het. Ze negeerde me. Dit paard heeft veel te verbergen, veel om voor te vechten en vooral geen gevoelens toe te laten.

Wat ging er fout?

Dit is een triest verhaal. Stel je voor: een paard op een grote, commerciële stal. Dit paard moet presteren, is een nummer zonder iemand die een diepere of persoonlijke band met het dier opbouwt. Het paardje moest presteren en toen zij dat niet meer in de sport kon, moest zij het als fokmerrie doen. Een dier dat in zulke omstandigheden verkeert, sluit zich af. Lekker afgesloten in zichzelf, voorziet zij zich van een gevoel van veiligheid. Wie anders kan haar dat geven? Het dier is zo afgestompt dat ze geen emoties toelaat. De enige emotie die ik bij haar heb gezien, is de liefde en genegenheid voor haar veulen.

Na twee weken hield ik het zelf niet meer vol. Dit paard zo vol afwijzing, vechtend tegen het gevoel dat zich een weg naar buiten baant. Want dat is wat lymfedrainage doet. Het maakt gevoelens los en stelt de weg open naar verwerking. Alleen, wil je dat wel? Wat gebeurt er met haar, als ik weer weg ben? Dan is er nog steeds niemand die zich iets van haar aantrekt op persoonlijk vlak. Toen besloot zij dat ik geen kans kreeg haar open te stellen. Ze gaf me wel een andere kans, namelijk die op een zeer leerzame ervaring.

Telepathisch contact

Omdat het me niet lukte contact met haar te krijgen via lymfedrainage, heb ik geprobeerd het contact telepathisch te leggen. Dat ging moeizaam. Al snel werd het duidelijk dat ze echt niet behandeld wilde worden. Als zij zich zou openstellen, zouden er gevoelens vrijkomen en bovendien zou ze zich na die weken met mij weer moeten afsluiten voor het betekenisloze nummer-zijn van haar dagelijkse leven. Haar zorg betrof onder andere het mogelijke toekomstbeeld bij een hersteld been: ze zou weer de sport in moeten. Dit paard had baat bij een blijvend dik been. Dit dikke been is haar garantie op blijvende veiligheid zoals zij die nu kent.

Het juiste moment

Lymfedrainage heeft een prachtige werking, die menig dier goeddoet. Soms, echter, is de werking te sterk voor een dier, maakt te veel los. Alle goede intenties ten spijt, was dit niet het moment voor lymfedrainage bij deze lieve, zachte merrie. Wie weet, is er ooit een beter moment. De kans is misschien groter, dat het moment in haar leven nooit aanbreekt, omdat haar ziel nou eenmaal van dit leven heeft te leren en dit leven op deze manier moet leven.