Wat het paard zijn baasje vertelde

Het paard dat in dit verhaal de hoofdrol speelt, ging in de voorgaande maanden steeds slechter lopen en de pees van zijn achterbeen werd steeds dikker. Ik heb hem diverse malen een drainage gegeven, waarna de zwelling slonk. Het effect was steeds tijdelijk; na een dag of wat kwam de zwelling terug. Toen uiteindelijk de veearts met de mededeling kwam, dat de aandoening niet meer zou genezen en alleen maar erger zou worden, was het uur van de waarheid aangebroken.

Zijn baasje wist dat hij ingeslapen zou moeten worden, vanwege de pijn, alleen de datum had ze nog niet vastgesteld. Ze vond het zo moeilijk, want hij was toch nog zo vrolijk en wat als het te vroeg was? dat zou toch onvergeeflijk zijn? Omdat ik graag op een andere manier wilde helpen, heb ik haar gevraagd of ik telepathisch contact mocht zoeken met het paard. Ik vraag eerst toestemming, omdat het dier na een telepathische sessie mogelijk gedragsverandering vertoont.

Verdriet en pijn?
Ik heb dus contact gelegd met dit paard en hem de vragen van zijn baasje voorgelegd. Ook zonder vragen komen er een heleboel indrukken en gevoelens op en wat er in dit contact bijzonder opviel, was de enorm sterke band tussen deze mens en haar dier. Zo liet hij weten dat zij zich niet zo veel zorgen moest maken, want het loopt zoals het loopt. Dieren zijn zo wijs. Op mijn vraag of hij verdrietig was, antwoordde hij dat hij haar verdriet veel erger vond. Ik stelde hem overigens deze vraag, omdat ik overmand werd door verdriet en geen idee had waar het vandaan kwam. Het was niet zijn verdriet, maar dat van zijn baasje, zo bleek later.

De volgende vraag was of hij pijn had. Ja, natuurlijk had hij pijn, dat was overduidelijk. Ik kreeg dan ook geen antwoord op deze stomme vraag. Goed, dan vraag ik hoeveel pijn hij heeft. Daar kwam luid en duidelijk antwoord op: veel pijn.

Blijven of gaan?
Blijven of gaan: wat wil je dier nou zelf? Wil hij in het aardse blijven met pijn? Wil hij liever gaan? Dit paard koos ervoor van deze vraag weg te lopen. Hij liep gewoon letterlijk uit mijn beeld. Wat betekent dat nou weer? Hij kan uit het aardse zijn weggelopen, ten teken dat hij het hier wel gezien had. Dat was mijn interpretatie. Maar zijn baasje dacht dat hij niet wilde beslissen en ook daar zit een optie. Het antwoord op deze vraag bleef onduidelijk, totdat hij kennelijk zelf besloot dat het genoeg was geweest.

Gaan
Bij beƫindiging van het contact had ik hem namelijk het verzoek gedaan zijn baasje op eigen wijze duidelijk te maken wanneer voor hem het moment daar was. Ik had er geen idee van wat hij zou verzinnen en onwetend ging ik naderhand het gesprek met zijn baasje aan. Zij vertelde dat ze de datum had vastgesteld. Hee, nu wilde ik wel graag meer weten, want waarom nu? Ja, ze had het gevoel dat hij het genoeg vond. Was dat het?

En oja, hij had ook plotseling aan haar jas getrokken en haar muts van haar hoofd getrokken, tot vervelens toe.

Hij had zijn manier gevonden en zij heeft hem begrepen. Uiteindelijk is zijn heengaan rustig verlopen. Mij rest dankbaarheid voor deze mooie ervaring met dit bijzondere stel.